Այդ բարևը…

father_and_child_47Պատմվածքը գրվել է երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո: Շվամի որդու իղձն էր տեսնել մի պատասխան ձեռք իր երկար և հաստատակամ բարևներին: Այդ պատասխանը չստանալը դարձնում է երեխային անտարբեր դասերի նկատմամբ, հանդիսանում է խաղալ և խոսել չուզենալու պատճառ: Բնականաբար երեխան այդպես ապրել չի կարող: Եվ այդ ամենից ազդված ու մտահոգված հայրը փորձում է հանել իր երեխային այդ իրավիճակից, քանի որ շատ էր սիրում նրան: Դա դրդում է նրան, որ վերջինս թափահարի իր ձեռքը, այդպիսով պատասխան տա երեխայի երկար բարևին: Բայց հյուրանոցում իր մահճակալին հասնելու ժամանակ Շվամը առիթ է ունենում խոսակցության բռնվել մի անծանոթի հետ, ում անունը չի հիշատակվում: Վերջինիս կարծիքով դա խաբեություն էր: Ես համաձայն եմ իրեն հետ: Դա խաբեություն էր երեխայի հանդեպ: Երեխան երկար թափահարելով ձեռքը սպասում էր ոչ թե իր հոր կամ էլ ազգականի բարևին, այլ անծանոթի, ով տեսել էր այն: Դրանից հետո, երբ երեխան տեսներ իր հոր բարևը, և չգիտակցեր, որ դա իր հայրն է, ինչպե՞ս էր Շվամը նայելու իր երեխայի բաղձանքն իրականացած շողշողուն աչքերին: Բնականաբար նա չէր կարողանալու այնպես ուրախանալ իր երեխայի համար, ինչպես դա կաներ ուրիշ ուղևորի բարևի ժամանակ: Ուստի անծանոթի չզգուշացրած ծրագիրը լավագույն լուծումն էր: Այդպես դա չէր ստացվում Շվամի, կամ էլ Շվամի կողմից կարկադրված մարդու բարևը, այդպես Շվամը հանգիստ կարող էր ուրախանալ իր երեխայի ուրախությամբ:

Այս հոդվածը գրվել է Զիգֆրիդ Լենցի <<Մի գիշեր հյուրանոցում>> պատմվածքը կարդալուց հետո:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s