Հերի՛ք է

suicideԻնչու՞ սիրելով տառապել, մաշվել:
Ինչու՞ էլ ապրել սաստկացած սիրով,
Որ, փոթորկի նման քաոս տածելով
Ավերում է ներսդ, կործանում հոգիդ:
Ինչու՞ կարոտել:
Կարտոտել անգի՜ն:
Կարոտել ուժգի՜ն, ամեն բջիջով:
Սիրել-մերժվե՞լ, ներել-տառապե՞լ,
Ու ամեն անգամ, ազդակ ստանալով,
Ձեռքը պարզել մահացու իրի՞ն:
Հերի՛ք է սիրուց այդպես տառապել:
Բա՛վ է սիրատոչոր նայել անձրեւին,
Ու նշմարել նրան ամեն կաթիլում,
Ասես իջնող հրեշտակ լինի,
Որ չի երեւում մարդու աչքերին,
Բայց նշմարվում է կաթիլի դեմքին:
Հիշի՛ր նրան ասես հերոս,
Որ օգնեց քեզ ազատվել չարից,
Մի՛ հիշիր նրան որպես դառնացած
Ու վատ երազներ հարուցող էակ,
Այլ նմանի՛ր նրան մի բուկետի,
Որի բույրն անընդհատ
Քեզ ուրախություն էր պատճառում անգին:
Մի՛ տառապիր կեղեքող սիրով,
Մի՛ վախեցիր ապրել առանց նա…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s