Մենք գնում էինք, ամպերն մեր ետեւից

Նորից անկախություն, նորից բարձրունքներ, նորից դժվարություններ, հաղթահարված բարձրունքներ… Այս անգամ մեր ճանապարհը գծվում էր մինչեւ Գեղարոտի ջրվեժ, որը գտնվում էր Արագածի լանջին:
Գեղարոտի ջրվեժ հասնելը իսկապես էքստրիմով լի մի ճանապարհ էր: Դուրս գալով ավտոբուսից, որը մեզ Սբ. Երրորդություն եկեղեցու մոտից հասցրել էր Արագած գյուղ, մենք նստեցինք բեռնատար ավտոմեքենայի ետեւի խցիկում: Երգելով, իրար պահելով եւ մեզ «կարտոֆիլի մեշոկ» զգալով կտրեցինք մեկ կիլոմետր ճանապարհ, որից հետո մեզ սպասվում էր եւս երկու կիլոմետր մինչ ջրվեժը: Երկար քայլելուց եւ մրսելուց հետո(եղանակը սպասվածից ցուրտ էր, մենք թեթեւ հագնված) վերջապես հասանք վերեւից գեղեցիկ գահավիժող ջրվեժը: Ոմանք, ովքեր տաք էին հագնված, եւ համեմատաբար շատ չէին մրսում, հասան մինչեւ ջրվեժի ստորոտը, իսկ մնացածը բավարավեցին դիտելով ջրվեժի ընդհանրական գեղեցկությունը, եւ միանգամից անցան տաքանալու գործին:
Ամպերն արդեն գորշանում էին, ժամանակն էր վերադառնալ: Մենք գնում էինք դեպի բեռնատարը, ամպերը մեր ետեւից, մենք հասնում էինք բեռնատարին, ամպերն հասնում էին մեզ: Եւ բեռնատար նստելուց հինգ րոպե անց սկսվեց անձրեւը: Անձրեւի տակ մի լավ թրջվելուց հետո հյուրընկալվեցինք բեռնատարի վարորդի տաքուկ անկյունում, որտեղ համտեսեցինք նոր թխված ընտիր լավաշը, վերջացրեցինք մեր հետ բերած ուտելիքը, եւ արդեն թեթեւ պայուսակներով նստեցինք ավտոբուս, որն էլ կարկուտը հաղթահարելով մեզ հասցրեց Երեւան, սեբաստացու Բանագլադեշ:

Advertisements

One thought on “Մենք գնում էինք, ամպերն մեր ետեւից

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s